http://eteraaf.blogfa.com/ fa blogfa.com Sat, 22 Aug 2009 03:04:18 GMT http://eteraaf.blogfa.com/post-107.aspx   <P></P> <P><STRONG>و آنقدر دليل دارم كه حالا حالاها وسوسه نشوم،  بنويسم!</STRONG></P> Sat, 22 Aug 2009 03:04:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=eteraaf&postid=107 eteraaf http://eteraaf.blogfa.com/post-107.aspx http://eteraaf.blogfa.com/post-106.aspx <P dir=rtl><STRONG>اومد يه كاغذ داد دستم</STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG>گفت: عمه برات جايزه آوردم... بعد يه كاغذ داد با خط مامانش. يعني خيلي وقتا همچين كاغذي مي آره برام...</STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG>حرف هاي خودشه كه مي گه مامانش بنويسه...</STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG>يعني هر چي توي اون آن يه ذهنش مي رسه...</STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG>يه قسمتي از نامه نوشته بود:</STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG>مامان جون، باباجون، با دوتاتون هستم... مي شه لطفن منو دوست داشته باشيد؟ من شما رو دوست مي دارم...يعني همه رو دوست مي دارم...</STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG> </STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG>پی نوشت:</STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG>چرا اينقدر دل اين بچه ها بزرگه كه همه توش جا مي شن؟ و چرا اينقدر دل ما كوچيك كه همه ش مجبور مي شيم يه سري آدم رو ازش بريزيم بيرون تا جا براي بقيه باز بشه؟</STRONG></P> Wed, 19 Aug 2009 15:53:16 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=eteraaf&postid=106 eteraaf http://eteraaf.blogfa.com/post-106.aspx http://eteraaf.blogfa.com/post-105.aspx <P align=justify><STRONG>دختر از پله هاي مترو بالا مي رفت و پسر پايين مي آمد. دختر و پسر كه سر پله ي دوم به هم رسيدند، نخ هاي روسري دختر پيچيد دور دكمه هاي پيراهن پسر. روسري و پيراهن در هم تنيده شدند.</STRONG></P> <P align=justify><STRONG>دختر ايستاده بود و با جديت تمام نخ هاي روسري اش را جدا مي كرد از دكمه هاي پيراهن پسر، پسر ايستاده بود و به حركت دست هاي دختر نگاه مي كرد و تلاش مي كرد تا خنده اش را فرو بخورد. </STRONG></P> <P align=justify><STRONG>دختر با جديت تمام نخ ها را باز مي كرد و پسر ايستاده بود به تماشا.</STRONG></P> <P align=justify><STRONG>دختر مي كوشيد رها شود و پسر بدش نمي آمد از اسيري يا صيادي...</STRONG></P> <P align=justify><STRONG>منتظر آخر واقعه نمانيد هر طور مي خواهيد آخرش را تصور كنيد چون من گذشتم از</STRONG> <STRONG>كنارشان!</STRONG></P> Sun, 16 Aug 2009 18:56:54 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=eteraaf&postid=105 eteraaf http://eteraaf.blogfa.com/post-105.aspx http://eteraaf.blogfa.com/post-104.aspx <STRONG>از صبح تا ظهر مرد گدایی می کند...</STRONG></P> <P><STRONG>از ظهر تا شب زنش!</STRONG></P> <P><STRONG>و این یعنی تساوی حقوق زن و مرد!</STRONG></P> <P><STRONG>اما هنوز نفهمیده ام کدام شان بیشتر مهربانی جذب می کنند مرد با کلاه سبز یا زن با چادری که کشیده توی صورتش!</STRONG></P> Thu, 13 Aug 2009 08:25:01 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=eteraaf&postid=104 eteraaf http://eteraaf.blogfa.com/post-104.aspx http://eteraaf.blogfa.com/post-103.aspx <P dir=rtl><STRONG>دراز مي كشه كنارم و مي گه: عمه تو چه آرزويي داري؟</STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG>مي گم : من؟</STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG>و بعد  سكوت مي كنم و زل مي زنم به سقف...</STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG>بعد مي گه: عمه من آرزو دارم زودتر دختر بزرگي بشم تا كار بد نكنم  مامانم دعوام كنه.</STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG>بعد بر مي گرده و زل مي زنه به چشام و مي گه: حالا عمه تو بگو چه آرزويي داري؟</STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG>آب دهنمو محكم قورت مي دم و مي گم: فعلن هيچ آرزويي ندارم.</STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG>بعد روشو بر مي گردونه و با شماتت مي گه: عمه فكر كن بالاخره يه آرزويي داشته باشي!</STRONG></P> Thu, 06 Aug 2009 23:58:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=eteraaf&postid=103 eteraaf http://eteraaf.blogfa.com/post-103.aspx http://eteraaf.blogfa.com/post-102.aspx <P dir=rtl><STRONG>تعطيل...</STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG>نمي دانم تا چه وقت اين سال ِ ...</STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG>شايد تا فردا يا شايد تا ...</STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG>در پناه خدا!</STRONG></P> Wed, 05 Aug 2009 16:53:17 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=eteraaf&postid=102 eteraaf http://eteraaf.blogfa.com/post-102.aspx http://eteraaf.blogfa.com/post-101.aspx <STRONG>احساس يه مورچه رو دارم تهِ يه سطل كه هر چقدر دست و پا مي زنه نمي تونه خودشو برسونه به لبه ي سطل تا پيروزمندانه خيره بشه به ته ِ سطل...</STRONG> <P dir=rtl><STRONG>آ خدا ...</STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG>هواي مورچه هارو داشته باش...چشم كه ندارن حيووني ها...كمك كن زير پا له نشن!</STRONG></P> Wed, 22 Jul 2009 09:50:14 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=eteraaf&postid=101 eteraaf http://eteraaf.blogfa.com/post-101.aspx http://eteraaf.blogfa.com/post-100.aspx <P dir=rtl><STRONG>رسيدم به نجف وقتي كه خورشيد داشت آرام آرام از آسمان مي رفت و بزرگتر از هميشه نشسته بود در غرب و حرم امام علي عليه السلام نشسته بود  در شرقي ترين نقطه ي نگاهم...سر گشته ميان شرق و غرب؛ زل زدم به آفتابي كه در مشرق نشسته بود...</STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG> </STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG>گنبد طلايي رنگ تمام آرزوهام بود، سرم را خم كردم و اذن دخول گرفتم...</STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG>راه باز مي شد..بازِ ِ باز...من كه عادت نداشتم هيچ وقت برسانم خودم را به ضريح پس چرا اين بار... لب بر ضريح گذاشتم و نفس كشيدم...</STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG> </STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG>خيره مي شوم به ضريح...خيره ...زنجير مي شود نگاهم با اشك ها به ضريح...خيره به بي خودي ام و مهرباني مولايي بزرگوار و دعوتي يكباره...</STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG> </STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG>اذان مي گويند...اين بار اما به اشهد ان عليا ولي الله كه مي رسد طاقت نمي آورم ديگر، ياد مكه مي افتم و اذان هايي كه بدون شهادت به امامت امام علي از گلدسته ها پخش مي شد و بغض هايي كه توي گلويمان گلوله مي شد و شيعه اي كه مظلوم ِ مظلوم نشسته بود و دلش مي خواست فرياد بزند با صداي رسا، نام ِ مولايش را اما وهابي ها...</STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG> </STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG>دست مي كند توي جيبش، بسته اي مي گيرد مقابلم ومي گويد دخترم اين براي شما، غبار حرم امام حسين عليه السلام است...  و اين حتمن نشانه ي خوبي است...</STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG> </STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG>مسجد سهله؛ چرخيدن در مسجد و نماز خواندن و دعا در گوشه گوشه اش...خيره مي شوم به زمين؛ جايي كه خيلي از پيامبرها و امام ها آنجا قدم گذاشته اند...</STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG>مسجد كوفه؛ شوق، اشك، شكستن...و محرابي كه بوي شهادت مي دهد، و صدايي كه با لهجه ي غليظ عربي  زيارت حضرت امير را مي خواند...</STRONG><STRONG> </STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG>وداع:</STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG>مولاي مهربان مي شود دوباره بخواني ام ؟!</STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG> </STRONG><STRONG><FONT size=3>راستي چند سال بايد نماز شكر خواند براي اين لطف خدا؟</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG> </STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT size=1>پي نوشت:</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT size=1>به خدا به يادتان بودم تمام لحظه هايِ خوشي كه بر من گذشت...</FONT></STRONG></P> Mon, 22 Jun 2009 21:16:36 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=eteraaf&postid=100 eteraaf http://eteraaf.blogfa.com/post-100.aspx http://eteraaf.blogfa.com/post-99.aspx <P dir=rtl><STRONG>تنها چيزي كه اين پانزده روزه سر‌ِ پا نگهم داشت دعوت شما بود...</STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG> </STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG>سلام آقا</STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG>هنوز دورم از شما...دور ِ دور...اما انگار دعوتم كرده ايد اين بار خودتان...انگار قرار است اين فاصله ها كمتر شود...قرار است بيايم كنار بارگاهتان دستم را بگذارم روي سينه و سرم را بياندازم پايين و نگاه كنم به زميني كه يك روز شما راه مي رفته ايد  روي آن و بعد نگاهم را بگردانم  رو به آسماني كه كه در آغوش كشيده گنبد طلايي تان را...و بعد آه ِ هزار ساله بپيچد در دلم...</STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG> </STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG>و بعد بروم خانه تان...خيره شوم به چاهي كه هر شب سر فرو مي كرده ايد در آن و شكوِه مي كرده ايد از تنهايي...</STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG> </STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG>و مسجدِ كوفه...مي بينيد آقا؟ بيشتر وقت ها كم مي آورم وقتي مي خواهم از دوست داشتنتان و جاهايي كه ردي از شما دارند بگويم...مثل آن سال مكه و ديدن نخل هايي كه ياد ِ شما مي انداخت مرا...نخل هايي كه ضجه ام را براي اولين بار در سرزمين وحي در آورد اما هيچ وقت نتوانستم بنويسم از احساسم  در آن لحظه...</STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG> </STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG>مي دانيد هيچ چيز تكان دهنده تر از نوع ِ دعوت تان نبود...من كجا و نجف و كربلا كجا...يك ماه پيش  كه به هم خورد سفر و بابا پاسپورت ها را پس گرفت ديگر اميدي نمانده بود برايم ديدن بارگاه تان به اين زودي... اما دعوت هاي شما كه معادله بر نمي تابد...ثبت نام اينترنتي نمي شناسد...دعوت؛ دعوت است ديگر...آن هم روزي كه تولد دوست داشتني ترين زن زندگي تان است....روزي كه براي من رنگ ِ خاصي دارد و شايد هيچ كس مثل هانيه و پديده نفهمد من چه مي گويم...</STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG>دو سال پيش بود و تولد دردانه ي نبي؛ مدينه بوديم كنارِ بقيع و در جوار پيامبر و آن روز چقدر روز خاصي بود</STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG> و امسال كنار بارگاه همسرش يعني شما...</STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG> </STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG> و چقدر قشنگ است حتا فكر كردن و چيدن اين ها كنار هم...</STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG> </STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG>نمي دانم هميشه از پسرتان شرمم مي آيد، هميشه به حسين(ع) كه مي رسم قفل مي كنم انگار... خدا كند كه اين سفر كمك كند كه بهتر دركش كنم...كتاب ها هيچ كمكي نمي كنند به شناختنش. يا خيلي فلسفي نوشته شده اند يا خيلي درام...اما با تصوراتم درست در نمي آيد مثل تصوري كه از پيامبر داشتم و تا در هواي مدينه نفس نكشيدم نفهميدم عمقش را...</STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG> </STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG>مي دانم آقا...</STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG>مي دانم از لياقتم نيست...هر كس نداند خودم كه مي دانم در چه منجلابي دست و پا مي زنم...مي دانم آقا مي دانم از مهرباني و بزرگواري شماست كه من دعوت شدم كه بيايم كنار بارگاهتان، دستم را بگذارم روي سينه و سرم را بياندازم پايين و نگاه كنم به زميني كه يك روز شما راه مي رفته ايد  روي آن و بعد نگاهم را بگردانم  رو به آسماني كه كه در آغوش كشيده گنبد طلايي تان را...و بعد آه ِ هزار ساله بپيچد در دلم...و از تهِ دل بگويم: السلام عليك يا امير المؤمنين...</STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG> </STRONG></P> <P dir=rtl><SUB><STRONG>پي نوشت:</STRONG></SUB></P> <P dir=rtl><SUB><STRONG>مسافرم تا چند روز ديگر،  شنبه 23 خرداد. حلالم كنيد!</STRONG></SUB></P> Thu, 11 Jun 2009 20:11:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=eteraaf&postid=99 eteraaf http://eteraaf.blogfa.com/post-99.aspx http://eteraaf.blogfa.com/post-98.aspx <P dir=rtl><STRONG>چشم بسته راه مي روم تا نزديكتر بيايي...چشمم را مي بندم تا پشت ِ پلك هايم بنشيني...مي گويم: چرا مي گويند تكليف زندگي آدم ها را روياهاشان معلوم مي كنند...مي گويم: كم رويا بافتم زمستان و تابستان، شب و روز؟ مي گويم: دارم به خودم و همه ي حرف هاي دنيا شك مي كنم...دارم به خودم و زندگي اي كه شبيهِ هيچ چيز نيست شك مي كنم.. نگاه مي كنم به خودم...به خودم كه ديگر نيستم...به خود ِ خودم كه شبيه خودم نيست...رنگِ توست... </STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG> </STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG>مي گويم: پشت ِ پلك نيانداز خواب ِ مرا...</STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG>مي گويم: پشت ِ پلك نيانداز خواب ِ مرا...</STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG>من با روياهايم زنده ام... با چشم هايي كه مي بندم شان تا نزديكتر بيايي!</STRONG></P> Wed, 10 Jun 2009 08:26:19 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=eteraaf&postid=98 eteraaf http://eteraaf.blogfa.com/post-98.aspx