هيچ وقت سرنوشت هيچ كس مثل ليلي حالم را بد نمي كند... هميشه با اين داستان هاي عربي مشكل داشته ام...با عاشق هايي كه تهِ ته ِ داستان، به هم نمي رسند....
مي گويم: بدم مي آيد از داستان هاي عاشقانه ي عربي...
مي گويي: چرا؟
مي گويم: بدم مي آيد، دلم خون مي شود براي دو تا آدمي كه سرگردان رها مي شوند توي صفحه ي كاغذ و هي رنج مي كشند و هي رنج مي كشند و آخرش هم به هم نمي رسند...
مي گويي: خوب اين خيلي قشنگ ترو رمانتيك تر است...
مي گويم: آخر چطور دلت مي آيد؟ حالم به هم مي خورد از اين رمانتيك!
مي گويم هيچ وقت دلت نسوخته براي ليلي و مجنون؟
مي گويي : آنها هم داستان خودشان را دارند اما هر كس بخواند اين داستان راعاشق حكايت مجنون و شوريدگي هاش مي شود...
مي گويم مجنون كه سر به بيابان گذاشت...هيچ وقت فكر كرده اي به ليلي؟ به اينكه چقدر خواب بيابان مي ديده شب ها...
نگاهم نمي كني، چشم هات جايي تهِ تهِ بيابان جا مانده...