هر چقدر زل مي زنم به سي و دو حرف، هيچ كلمه اي جان نمي گيرد در چشم هام... لال ماني گرفته اند واژه ها يا من بازگشته ام به دوران الكني...

تخمِ كفتري بايد زادِ راهِ گنگي ام...

_{پي نوشت:}

_{بي خيالِ نوشتن مي شوم...آن خانه ام( از آدميت تو تا شاعري حوا) هم به روز شد...}